رهایی های ذهنم در پراکندگی رها می شود و دیگر صفحه های سیاه بر قلبم نمی نشیند .

ذهن ها مرا غمگین می یابند و اطمینانی می گوید : حرفی بر زبان ها روان است ...

پاکی می لرزد ، هراسانی هجوم می آورد .

حرفی بر زبان ها روان است ...

چه با بی اعتمادی لبریز سادگی بودم !

من آرامم... بدون آرامش... در رکود کامل ... ناامیدی غلیظ...

من آرامم... بدون هیچ هیجانی و بدون هیچ حس متفاوتی از گذشته و متفاوت با دیگران...

کسی نبود که من ببینمش و بدونم که منتظر من بوده .

من فراموش شدنم رو فراموش کرده بودم .

این بیرون هیچ خبری نیست !

پشت این پنجره جز هیچ بزرگ ، هیچی نیست ...

(حسین پناهی)

قلبم بی صدا می گوید : « توانستی آرام باش ! » و من با نگاهی دروغین ، با فریادی عظیم می گویم : « آرامم ... »

کس تاب دیدن این همه ویرانی را ندارد ، می دانم ... در این هزار توی تاریک و ویران  ، ترس درد کهنی است که تمامی نخواهد داشت .

از من می ترسند ، این بار واژه ها نیستند که سر می خورند ... سکوت محض ... روانی آنچه اشک می نامندش .

من زانوانم را در آغوش می گیرم ... چه کنم ؟! تنهایی به من لبخند می زند و من لبخندش را پاسخ می گویم : « از عشق پر دردت نفس ندارم ...»

و چهره ی شگفت

از آنسوی دریچه  به من گفت

حق با کسی ست که می بیند

من مثل حس گمشدگی وحشت آورم

اما خدای من ،

آیا چگونه می شود از من ترسید ؟

(فروغ )

و امروز آنقدر ناتوان بودم که نتوانستم بغضی را تا ابد در گلو نگه دارم !

می گریزم زین دغل کاران دنیا می گریزم

تا نیابندم دگر گم کرده جا پا می گریزم