دوم خرداد
همان روز از میدان ندا پایین آمدیم و دست در دست یکی از آدمهای آرمانی بچگی هایم رفتم تا او بنویسد خاتمی و من رایش را در صندوق بیاندازم و چنین هم شد . شب تا صبح دعا کردم خاتمی رئیس جمهور شود و فردایش وقتی از مدرسه آمدم یکی دیگر از آدمهای آرمانی زندگی ام گفت که بله ... تماس های تلفنی بعدش و تبریک های دوستان به یکدیگر را هم خوب به یاد دارم . بعد روزنامه ها بود که روانه شد... نمایش فیلم های متفاوت که دیگر نظیرش را ندیدیم ... چاپ کتابهای دوست داشتنی و دلهره های عجیب ... دوره ی دوم که شد ، باز در حسرت بزرگ شدن بودم . روزنامه ی فردایش دیدنی بود : خاتمی که لبخند می زد و دستش را بالا گرفته بود و تیتر روزنامه : سلام 22 میلیون ایرانی ...
مثل برق و باد گذشت ... حالا حرف از خیانت بود . مردم قهر کرده بودند که : ای بابا ! این خاتمی مگه چیکار کرد ؟! همان روزها بود که کوله پشتی ام را برداشتم و رفتم ستاد انتخاباتی دکتر معین و هیجانات بعدش ... سرو کله زدن با مردم که سکوت مشکلی را حل نمی کند اما به قول دکتر معین همه عزم جزم کرده بودند تا پنجول به دولت خاتمی بکشند و بله مردم سکوت کردند و من اولین مهر در شناسنامه ام فرود آمد درحالیکه هیچ صفی نبود... نتیجه ی سکوت را همه دیدیم. دیگر از فیلم های دوست داشتنی مان خبری نبود . سکه ها کوچکتر می شدند و اسکناس ها بزرگتر ... حرف از نان و بنزین و انرژی هسته ای ... مجوز چاپ کتابهای بسیاری باطل شد و کتب بسیاری در حسرت اجازه ی چاپ خاک می خوردند و حرف از دولت مهر بود .
حالا همه از خاتمی می گفتند و التماس که بیاید و روزی که عکس خاتمی را روی مجله ی فردوسی دیدم از خوشحالی در پوستم نمی گنجیدم ... و جریانات بعدی ...
این روزها پارچه ای سبز بر دست دارم و حسرت آنکه هیچ گاه نخواهم توانست نام خاتمی را در برگه ی انتخابات بنویسم ! شاید در روزهای آینده باز کوله پشتی ام را بردارم و بزنم بیرون ... شاید این بار...
خیلی متاسفم که به دلیل غیبتهای زیادی که داشتم نتوانستم امروز به دیدار مرد سبز بروم ...
